دوستان عزیز سلام . قرار بود تا وقتی که سایت رو درست نکنم اپدیت نکنم . اما دیدم نمیشه اینجا سوت و کور بمونه . به همین دلیل این مطلب رو نوشتم تا ببینم چی پیش میاد .

*******************************************************************************************

قبل از هر توضيح و مثالی بايد شرايط طلاق در ايران را بررسی کنيم .

طبق قوانين ايران فقط مردان هستند که می توانند زنان خود را طلاق دهند و در صورتی هم که زنان طلاق بخواهند بايد از خيلی چيزهای مهم زندگی مشترک خود صرفنظر نمايند مانند : مهريه ، فرزندان و خيلی از چيزهای مهم ديگه .

البته زنان تا جايي که تحمل داشته باشند و به قول معروف تا کارد به استخوانشان نرسد از زندگی شخت و خشونت آميز خود حرفی به ميان نمی آورند . اين پرهيز در هر جامعه دلايل خاص خود را دارد و متناسب است با شرايط زندگی فردی و اجتماعی زنان در جامعه .

در ايران نيز زنان در اثر فشارهای سنتی هزاران ساله که دامنه وسيعی دارد عادت کرده اند که بخش عمده ای از زندگی خشونت بار خود را مخفی نمايند .

زنان ايرانی بخصوص از مراجعه به مراکز قضايي يا مراکز خدمات رسانی در بيشتر موارد خودداری می کنند و هنگامی لب به شکايت باز می کنند و در خواست کمک می کنند که تمام روزنه های اميد بر روی آنها بسته شده باشند .

متاسفانه زنان ايرانی در تمام دوره های زندگی خود زير سلطه سليقه های مرد سالار روزگار بسر می برند . چه در زندگی خانوادگی ، چه در زندگی کاری و چه در زندگی اجتماعی . به همين دليل در بافت ذهنی و رفتاری خود به خشونت تسليم شده اند و به آنها تفهيم شده که کمتر واکنش نشان دهند .

متاسفانه در ايران تمام قوانين حاکم بر امر طلاق به نفع مردان است و تا حد زيادی هميشه زنان محکوم بوده اند .

درست است که به موجب قوانين ايران هر گاه زنی بتواند در دادگاه ثابت کند که شوهرش او را به کرات مورد آزار و اذيت قرار داده می تواند طلاق بگيرد . اما برا ی زنی که از نظر مالی وابسته به شوهرش است طلاق راه حل مناسبی نيست . زن در صورت جدايی از دارايی همسر سهم نمی برد و طلاق در حکم پايان امنيت مالی اوست . بنابراين در ايران طلاق راه کار مناسبی نيست .

به موجب قوانين ايران در صورت وقوع طلاق حضانت دختران فقط تا هفت سالگی و پسران تا دو سالگی با مادر است و در سنين بعدی پدرمی تواند طبق قوانين حاکم بر ايران فرزندان را از مادر جدا نمايد . بنابراين ترس جدايي از فرزند نيز مزيد بر علت شده و حتی درجه پذيرش خشونت در زنان شاغل را که استقلال مالی دارند بالا برده است .

در مواردی هم که زن طلاق می خواهد و شوهرش از موافقت سرباز می زند ، شوهر با استفاده از اختيارات قانونی خود ( البته در ايران ) زن را در بلاتکليفی نگاه می دارد .تا سرانجام همه حقوق مالی خود را بذل می کند و طلاق خلع مطلقه بشود .

بنابراين مهريه که به ظاهر زمينه ساز امنيت مالی برای زن ايرانی است و فلسفه وجودش نيز چنين است در بيشتر مواقع نمی تواند پشتوانه محکمی برای زنان باشد .

اکثر طلاقهايي که در ايران رخ می دهد به خاطر خشونت است که در زندگی زناشويي زنان متحمل می شوند . مردانی که در ايران به همسران خود خشونت روا می دارند تحت تاثير صبوری زنان و قوانين خشونت بار در بيشتر موارد به اين باور نادرست می رسند که گويا رفتار خشونت آميز حق بی چون و چرايي است که به آنها تقديم شده تا در مقام شوهر از آن برای سرکوب زنان استفاده کنند .

اما متاسفانه بيشتر مواقع زنان که به قصد طلاق از شوهر خود جدا می شوند و به خانواده پدری پناه می برند ، خواه چه مقصر باشند و چه مقصر نباشند با رفتار سرد وخشونت بار خانواده مواجه می شود و به او تفهيم می شود که بايد تحمل کند . به همين دليل زن مجبور به بازگشت به خانه شوهر شده و همچنان بايد خشونت را تحمل کند .

متاسفانه در جامعه ما نيز نگاه مردم به زنان مطلقه زيبا يست و زنان پس از طلاق و رهايي از چرخه خشونت خانگی وارد چرخه خشونت اجتماعی می شوند . در بيشتر موارد زنان مطلقه به اجبار از طرف نزديکان مورد تجاوز قرار می گيرند و به همين دليل به آنها لقب فاحشه نسبت داده می شود . اگر زنی مطلقه باشد اين حق از او گرفته می شود که تنها و بصورت ازادانه به مسافرت و يا جايي بيرون از خانه برود .

به همين دليل اکثر زنان قبل از طلاق خودکشی را آخرين را ممکن می دانند و اقدام به خودکشی می نمايند .

دليل اين مشکلات قوانين تبعيض آميز ، تفکر رايج و زن ستير است که عمدتا برخواسته از سنت است که متاسفانه در ايران نمی توان به آسانی با آن مقابله کرد .